İnsan hayatı çoğu zaman dışa vurulamayan korkuların etkisi altında şekillenir. Sağlığımızı kaybetmekten, işsiz kalmaktan, sevdiklerimizden ayrılmaktan ve toplumdan dışlanmaktan korkarız.
Geleceğe ilişkin belirsizlik, henüz gerçekleşmemiş olayları bile yüreğimizde ağır bir yüke dönüştürebilir.
Gençler meslek seçimi, evlilik, ekonomik güvence veya başka bir ülkede yaşama konusunda kaygı duyabilirler. İlerleyen yaşlarda ise hastalık, yalnızlık ve ölümle ilgili endişeler daha belirgin hâle gelebilir.
Yaşımız ve içinde bulunduğumuz koşullar değişse de güven içinde yaşama arayışımız devam eder.
Korku bazen bizi korur. Onun sayesinde tehlikeyi fark eder, önlem alır ve yardım isteriz.
Ancak kimi zaman korku, kararlarımız üzerinde gereğinden fazla etkili olur. Başkalarının düşünceleri vicdanımızın sesini bastırabilir. Kaybetme korkusu, doğru olduğunu bildiğimiz bir davranıştan vazgeçmemize yol açabilir.
Matta 10:28 tam da bu noktada üzerinde düşünmeye değer bir soruyu gündeme getirir:
“Hayatımızda kimin sözü en büyük yetkiye sahiptir?”
Bu ayette İsa Mesih, Tanrı karşısındaki sorumluluğumuzu hatırlatır ve insan gücünün sınırlarını görmemize yardımcı olur.
Bu bakış açısı, korkularımızı küçümsemeden onları daha geniş bir çerçevede değerlendirmemizi sağlar.
“Tanrı’dan korkmak” ifadesi bazı okuyuculara ilk bakışta sert gelebilir. Tanrı’yı düşündüğümüzde yalnızca huzur ve güven hissetmek isteyebiliriz.
Ancak Tanrı üzerine düşünürken O’nun kutsallığını ve adaletini göz ardı edemeyiz.
Hristiyan inancına göre Tanrı, insanın davranışlarına kayıtsız değildir. Yalan, acımasızlık, ikiyüzlülük ve sömürü, O’nun gözünde asla önemsiz değildir. İnsanların görmediği kötülükleri de Tanrı bilir.
Dolayısıyla Tanrı’dan korkmak, davranışlarımızın gerçek bir ahlaki ağırlık taşıdığını kabul etmektir.
Bu saygı ve derin sorumluluk bilinci, yalnızca toplumsal kurallara uymaktan daha derin bir anlam taşır.
Bir davranışın yasal olması, onun her zaman doğru olduğu anlamına gelmez. Bir davranışın yaygın olması da onu iyi kılmaz.
Tanrı’nın huzurunda yaşadığımızın bilincinde olmak, kendimizi daha dürüstçe değerlendirmemizi gerektirir. Kendimize şu soruyu sorabiliriz:
“Hiç kimse beni görmese, takdir etmese ve cezalandırmasa bile doğru olanı yapar mıyım?”
Tanrı’ya duyulan saygı ve korku, bu soruyu yüreğimizde canlı tutar. Söylediklerimizle yaptıklarımız arasındaki uçurumu görmemize yardımcı olur.
Dışarıdan saygın biri gibi görünürken içimizde öfke, kibir ve bencillik barındırabileceğimiz gerçeğiyle yüzleşmemizi sağlar.
Ancak Tanrı’nın kutsallığı üzerine düşünmek, O’nun merhametini unutmak anlamına gelmez.
Hristiyan inancında günahın ciddiyeti ile bağışlanma ihtiyacı birlikte ele alınır.
Tanrı’ya içtenlikle yönelmek, sorumluluğumuzu kabul etmek ve O’nun lütfuna ihtiyaç duyduğumuzu fark etmek demektir.
Sevilmek, kabul görmek ve bir topluluğa ait olmak, insanın doğal ihtiyaçları arasındadır.
Ailemizle, arkadaşlarımızla ve komşularımızla iyi ilişkiler kurmak isteriz. Bu ilişkilerin değeri ne kadar vurgulansa azdır.
Bununla birlikte, onaylanma arzusu bazen iç dünyamızda bir çatışmaya yol açabilir.
Düşündüklerimizi söyleyemez, sormak istediğimiz soruları gizler veya doğru bulmadığımız davranışlara sessizce katılırız.
Başkalarının tepkilerini gözetmek, vicdanımızın sesine kulak vermekten daha önemli hâle gelebilir.
İnanç üzerine derinlemesine düşünürken de benzer güçlüklerle karşılaşabiliriz.
Bazı insanlar, ailelerinin veya çevrelerinin beklentileri nedeniyle soru sormakta zorlanır. Bazıları ise dinî konulara ilgi duyan biri olarak görülmek istemediği için tereddüt edebilir.
Farklı çevrelerde farklı baskılar bulunsa da samimi bir hakikat arayışı herkes için değerlidir.
Matta 10:28’in ışığında şekillenen Hristiyan yaklaşımı, okuyucuyu başkalarının tepkilerini mutlak bir ölçüt hâline getirmemeye davet eder.
İnsanlara saygı göstermekle bütün kararlarımızı onların onayına göre vermek arasında önemli bir fark vardır.
Bu anlayışı hayata geçirmek için sert veya saldırgan bir tutum benimsemek gerekmez.
İnançla ilgili sorular sakinlikle sorulabilir. Görüşler saygılı bir dille açıklanabilir. Yanlış bir davranış, karşıdaki kişinin insanlık onuru zedelenmeden de reddedilebilir.
Olgun bir cesaret, hakikati ve sevgiyi birlikte taşır.
Sağlığımızı ve güvenliğimizi korumaya yönelik çabalarımız yerindedir.
Tedavi görmek, dinlenmek, sağlıklı beslenmek ve tehlikeli ortamlardan uzak durmak, hayata karşı sorumluluğumuzun bir parçasıdır. Hristiyan düşüncesinde beden, özensizce kullanılacak veya ihmal edilecek bir varlık değildir.
Ancak güvenlik arayışının da sınırları vardır.
Hiçbir plan hastalığı, kaybı ve ölümü bütünüyle ortadan kaldıramaz. İnsan elinden gelenin en iyisini yapsa bile hayatın bütün koşullarını denetleyemez.
Bu sınırlar, daha derin soruları beraberinde getirir.
Bu sorular üzerine düşünmek, gündelik hayatın sorumluluklarından kaçmak değildir.
Aksine, bu sorumlulukları nasıl yerine getireceğimize yön veren değerleri belirlemektir.
İyi bir hayat, yalnızca daha uzun yaşamakla ölçülemez. Dürüstlük, sevgi, adalet ve bağışlanma ihtiyacı da hayatın bir parçasıdır.
İnsan; bedeni, ilişkileri, vicdanı ve Tanrı karşısındaki sorumluluğuyla birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır.
Cehennem, düşüncesizce bir tartışma malzemesine dönüştürülebilecek bir konu değildir.
Bu konuyu okuyucuyu aşağılamak, susturmak veya tehdit etmek amacıyla gündeme getirmek, inancı saygılı biçimde ifade etmekle bağdaşmaz.
Bununla birlikte, yargı Hristiyan inancında gerçek bir yere sahiptir.
Tanrı’nın adaletine inanmak, kötülük karşısında kendi sorumluluğumuzu ciddiye almayı gerektirir. Günahın sonuçları ve Tanrı’yla ilişkimizin durumu, yalnızca soyut düşünceler olarak görülmemelidir.
Matta 10:28 üzerine düşünürken bu ayetin önemini aklımızda tutmalıyız.
Ancak tek bir kelimeden hareketle yargının bütün ayrıntılarını açıklamaya çalışmak doğru değildir. Hristiyan gelenekleri, nihai yargının mahiyetine ilişkin farklı yorumlar sunar.
Temel çağrı ise açıktır:
İnsan gücünü sınırsız görmeyin; Tanrı karşısındaki sorumluluğunuzu ciddiyetle kabul edin.
Bu çağrı, öncelikle kendi yüreğimize yönelmelidir. Başkalarının durumunu konuşmadan önce kendi hayatımızı dürüstçe değerlendirmemize yardımcı olmalıdır.
Kendi yanlışlarını kabul edebilen insan, başkalarıyla daha alçakgönüllü bir şekilde konuşabilir.
Yargı üzerine düşünmek, bize üstünlük duygusu vermek yerine merhamete ne kadar ihtiyaç duyduğumuzu hatırlatmalıdır.
İnsanlar bazen hayatlarını, yaptıkları iyiliklerle kötülüklerin toplamına göre değerlendirmeye çalışırlar.
Yaptıkları iyilikleri hatırlayarak yanlışlarının etkisini küçültmeye çabalarlar. Oysa vicdanımız, başka iyilikler yapmanın bazı yanlışları ortadan kaldırmadığını bilir.
Birini incitmişsek özür dilemeliyiz. Bir haksızlık yapmışsak mümkün olduğu ölçüde onu düzeltmeliyiz.
Bunun da ötesinde, Tanrı’nın huzurunda günahlarımızı dürüstçe kabul etmeliyiz.
Hristiyanlığın Müjdesi, İsa Mesih’in yaşamı, çarmıhtaki ölümü ve dirilişi aracılığıyla insanın bu ihtiyacına cevap verir.
Hristiyanlar bağışlanmanın temelini kendi kusursuzluklarında değil, Tanrı’nın Mesih aracılığıyla sunduğu lütufta bulurlar.
Bu inanç, iyi davranışların önemsiz olduğu anlamına gelmez. İyilik, dürüstlük ve sevgi, Tanrı’ya yönelmiş bir hayatın meyveleri olarak önemlidir.
Ancak bunlar, Tanrı’yla ilişkimizi bir borç ve alacak hesabına dönüştüren bir yükümlülük sistemine dönüşmemelidir.
Tanrı’ya duyulan saygı ve korku, her şeyi kendi gücümüzle üstlenemeyeceğimizi fark etmemizi sağlar.
Merhamete ihtiyaç duyduğumuzu kabul ettiğimizde, yüreğimiz bağışlanma dilemeye yönelik çağrıya açılır.
Müslüman bir ailede büyüdüyseniz veya İslam geleneğine aşinaysanız, Tanrı karşısındaki sorumluluk, yargı günü ve dürüstlük gibi konular size tanıdık gelebilir.
Ancak Hristiyanlığın İsa Mesih, çarmıh, diriliş ve kurtuluş hakkındaki açıklamaları, kendi inanç çerçevesi içinde değerlendirilmelidir.
Benzer kelimelerin kullanılması, bütün öğretilerin aynı olduğu anlamına gelmez.
Sağlıklı bir araştırma, hem benzerlikleri hem de farklılıkları dikkatle değerlendirmekle başlar.
Kutsal Kitap’ı okurken şu sorular yardımcı olabilir:
Dinî geleneklere mesafeli duran okuyucular da bu soruları sorabilirler.
Bir ayeti anlamaya çalışmak, onu daha başlangıçta kabul etmek zorunda olmak anlamına gelmez. Ancak dürüst bir okuma, ayetin gerçekte ne söylediğine dikkat etmeyi gerektirir.
Saygılı bir diyalogda soru sormaya yer vardır. Tereddüt edilen noktalar dile getirilebilir. Anlaşılmayan konular yeniden incelenebilir.
İnanç üzerine düşünmek, aceleye getirilecek bir süreç değildir.
Bütün korkularımızı bir anda çözemeyebiliriz. Ancak bugün atabileceğimiz küçük ve doğru adımlar vardır.
Bize yön veren korkunun ne olduğunu açıkça belirleyebiliriz.
“İnsanlardan korkuyorum” demek yerine, kendimizi daha somut ifadelerle anlatabiliriz:
Korkunun bizi hangi davranışlara yönelttiğini değerlendirebiliriz.
Sessiz mi kalmalıyız, yoksa sessizliğimiz haksızlığı daha da mı ağırlaştırıyor?
Gerekli önlemleri mi alıyoruz, yoksa sürekli kaygı yüzünden hareketsiz mi kalıyoruz?
Dua edebiliriz. Tanrı’ya her şeyi kusursuz biçimde açıklamak zorunda değiliz.
Kısa ve içten bir dua, yeterli bir başlangıç olabilir.
“Tanrım, korkularımı görüyorsun. Doğru olanı anlamama ve yapmama yardım et.”
Güvendiğimiz birinden yardım isteyebiliriz.
Ruhsal bir rehberden, olgun bir dosttan veya gerektiğinde bir uzmandan destek almak, yaşadığımız güçlükleri daha sağlıklı bir biçimde değerlendirmemize yardımcı olabilir.
Doğru bir davranış biçimini seçebiliriz.
Özür dilemek, dürüstçe konuşmak, gerekli güvenlik önlemlerini almak veya uzun süredir ertelediğimiz bir yardım talebinde bulunmak, önemli bir başlangıç olabilir.
İnanç hakkında konuşurken cesaret, karşımızdaki kişiyi alt etme arzusuna dönüşmemelidir.
İnsanların soruları, hayat hikâyeleri ve incinebilir yönleri vardır. Bunlara kulak vermek de cesaret gerektirir.
Tanrı’nın huzurunda yaşadığını bilen insan, konuşma biçiminden de sorumludur.
Doğru olduğuna inandığı şeyi incitici bir dille ifade ederse, sözlerinin etkisi zayıflayabilir.
Sabır, açık yüreklilik ve nezaket, inancımıza tanıklık etmenin değerli unsurlarıdır.
Matta 10:28’i gündelik ilişkilerimiz içinde düşünmek, daha güvenilir bir insan olma yolunda ilerlemektir.
Bu; başkalarını tehdit etmeyen, kendi hatalarını kabul edebilen ve baskı altında da dürüst kalmaya çalışan biri olmak demektir.
Böyle bir hayat, hiç korku duymadığımız bir hayat olmayabilir. Ancak korku artık bütün kararlarımıza hükmetmez.
Tanrı’ya yönelmek, insanın değerlerini ve umudunu yeniler.
Hayatın yoğunluğu ve telaşı içinde önemli soruları sürekli erteleriz.
Koşulların düzelmesini, çocukların büyümesini, sağlık sorunlarının çözülmesini veya daha sakin bir dönemin gelmesini bekleriz.
Oysa Tanrı, vicdan, bağışlanma ve sonsuzluk hakkında soru sormak için kusursuz bir zamanı beklemek gerekmez.
Bugün yalnızca birkaç dakikanızı içtenlikle düşünmeye ayırmanız bile anlamlıdır.
Kutsal Kitap’ı açıp Matta’nın 10. bölümünü okuyun. Anlamadığınız noktaları not edin.
İsa Mesih’in kim olduğunu ve Hristiyanların O’nun ölümünü ve dirilişini neden önemli gördüklerini araştırın.
Bu araştırmayı saygılı, özenli ve samimi bir biçimde sürdürebilirsiniz. Sorularınızı gizlemeden, başkalarını küçümsemeden ve vicdanınızın sesini bastırmadan.
Bugünden başlayarak Tanrı’nın huzurunda hayatınızı gözden geçirmek için zaman ayırın.
1. Bugünlerde en çok neden korkuyorum ve bu korku seçimlerimi ve iman hayatımı nasıl etkiliyor?
2. “Tanrı'dan korkmak” ne anlama gelir? İnsanların değerlendirmelerinden çok Tanrı'nın isteğine önem verirsek hayatımızda neler değişir?
3. Tanrı'nın ilgisine ve gözetimine güvenerek bu hafta atabileceğim küçük bir itaat adımı nedir? İman topluluğumuz bu konuda birbirimize nasıl destek olabilir?
Hayatımızı çoğu zaman farkına bile varmadığımız korkular yönlendirir. Sağlığımızı, işimizi ya da sevdiklerimizi kaybetmekten korkarız. Peki, korkularımız kararlarımızı nasıl etkiliyor? İsa Mesih’in sözleri ışığında gerçek güvenin kaynağını birlikte keşfedelim.
Korkularımız Hayatımıza Nasıl Yön Veriyor? Devamını Oku »
“Çünkü Tanrı dünyayı öyle çok sevdi ki, biricik Oğlu’nu verdi. Öyle ki O’na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun.”(Yuhanna 3:16) Bu ayet, Kutsal Kitap’ın bütün mesajını tek bir cümlede özetlemektedir. İnsan açısından bakıldığında bu ayet, adeta Kutsal Kitap’ın kalbi gibidir. Her Hristiyanın ezberlemesi, daima hatırlaması ve yüreğinde taşıması gereken; pek çok imanlının da
Tanrı’nın Teşhisi ve Reçetesi Devamını Oku »